Clausewitz.nl

Zoals langzamerhand voor de aandachtige lezers onder ons wel duidelijk is geworden, ben ik behoorlijk gecharmeerd van oudere computers. Of het nu een Commodore 64, een Amiga 1200, een PowerMac of een Archimedes is: ik vind ze vreselijk interessant!

De meeste van de bovengenoemde antieke computers zijn allemaal zonder veel problemen aan te sluiten op een standaard LAN met behulp van een (al dan niet prijzige) netwerkkaart. Internettoegang en het uitwisselen van bestanden via de diverse modernere computers welke ik in mijn bezit heb, is dan ook veelal geen probleem.

De C64 en C128 zijn hierop helaas een uitzondering: alhoewel er wel bepaalde ethernetkaartjes zijn waarmee de beide 8-bitters op een netwerk aan te sluiten zijn, is de praktijk wat weerbarstiger. Het besturingssysteem van de C64/128 is in de verste verte niet toegesneden op netwerkcommunicatie, zodat voor het uitwisselen van bestanden en het downloaden van programma's van internet beter naar een andere oplossing gezocht kan worden.

Twee veelgebruikte mogelijkheden zijn in dat geval het aansluiten van een oude Commodore diskdrive (veelal een 5.25" exemplaar van het type 1541) op een pc of het uitwisselen van gegevens via een nulmodemkabel welke een (apart aan te schaffen) RS232 poort van de C64/128 aansluit op eenzelfde poort op een computer met netwerktoegang (pc, Amiga, whatever).

Van beide mogelijkheden maak ik gebruik en ik heb daar zelfs een aparte computer voor staan: DOSbox! Alhoewel de C64 thans is voorzien van een netwerkkaartje blijft de klassieke methode via de XE1541 kabel een prima manier om software naar de oude Commodores over te zetten.

• Click to enlarge Click to enlarge
• Click to enlarge Click to enlarge
• Click to enlarge Click to enlarge
• Click to enlarge Click to enlarge

DOSbox bevat veel van de oorspronkelijke hardware van Dikke Bertha, te weten een Epox EP-MVP3G2 moederbord (een zogenaamd Super Socket 7 bordje), een licht overklokte AMD K6-III+ processor op 550 MHz, een stevige Matrox G400 Max videokaart met 32 MB geheugen, een Soundblaster Live! geluidskaartje, 384 MB werkgeheugen en een 40 GB harde schijf. Op deze ouwe taaie is, met behulp van de reeds genoemde XE1541-kabel, een Commodore 1541 diskdrive aangesloten. Met behulp van het onder MS-DOS draaiende programma StarCommander is het daarbij eenvoudig mogelijk om diskimages met programma's voor de C64/128 weer op disk te zetten. De diskette's zijn vervolgens weer gewoon bruikbaar op een normale C64/128.

Tevens maak ik op DOSbox gebruik van de hiervoor genoemde mogelijkheid om via een nulmodemkabel verbinding te krijgen met mijn C128 en mijn A1200. Ik maak hierbij gebruik van het onvolprezen terminalprogramma Telemate. Bestanden kunnen op deze manier met een snelheid van 38.400 bps (A1200) of 115.200 bps (C128) worden overgedragen. Vergeleken met de huidige internet- en netwerksnelheden is dat bitter weinig, met dien verstande dat programma's voor zowel de Amiga als de C64/128 over het algemeen veel kleiner zijn, zodat de relatief lage overdrachtssnelheid niet echt opvalt. Daarnaast is het gebruiken van een terminalprogramma een geweldige opsteker voor diegenen onder ons die weer eens lekker willen zwelgen in de nostalgie van het digitale tijdperk: voor internet populair werd, maakte iedereen die in het bezit was van een modem gebruik van een terminalprogramma om contact te zoeken met zogenaamde Bulletin Board Systems. En dan is het toch wel weer bereleuk om de daarvoor gebruikte programma's weer eens in te schakelen!

Omdat de XE1541-kabel niet altijd geweldig wil werken op moderne computers met moderne besturingssystemen (hetzelfde geldt voor het onvolprezen pakket StarCommander welke de XE1541 aan dient te sturen), maak ik dus nog steeds gebruik van dit antieke beestje. Het grootste deel van zijn draaiuren maakt hij gebruik van MS-DOS 6.2, waarbij ik zelf driftig gebruik maak van het absoluut fantastische 4DOS. Daarnaast is dit brok nostalgie ook voorzien van Windows NT4 Workstation met de nodige bijbehorende software. Hiermee kan ik probleemloos toegang krijgen tot mijn eigen netwerk en de daarop aangesloten apparatuur zonder dat de K6 overwerkt raakt.

Even terugkomend op het eerder genoemde Super Socket 7 gebeuren: er is geen enkel fysiek verschil tussen een 'gewone' Socket 7 en een Super Socket 7 (SS7). SS7 was een marketingterm welke destijds werd gebruikt om moederborden aan te duiden welke een uitgebreidere en modernere variant vormden van de oorspronkelijke Socket 7-bordjes. Belangrijkste kenmerken waren het hebben van een FSB op meer dan 66 MHz (100 MHz werd daarbij als standaard gezien, maar er schijnen ook SS7-bordjes te zijn geweest met een FSB van maximaal 83 MHz). Tevens was een AGP-slot standaard te vinden op deze bordjes. Al met al vormden de SS7 bordjes, gecombineerd met een AMD K6-variant een leuke tegenhanger van de Intel Pentium II.

De videokaart van DOSbox is, zoals gezegd, een Matrox G400 Max met 32 MB ram. Destijds een razendsnelle pixelspuiter met een uitstekende 2D/3D beeldkwaliteit en dual video-output. Het razendsnelle is er nu wel enigszins af, maar nog steeds levert de kaart een uitstekende beeldkwaliteit en voldoet daardoor uitstekend voor het standaard office werk.

De 'Max' variant is een fabrieksmatig overgeklokte variant van de standaard G400. Tot op de dag van vandaag worden door Matrox nog steeds varianten van deze videokaart geleverd: de G400 is opgevolgd door de G450 en uiteindelijk de G550 (nog steeds in productie), waarbij, met uitzondering van een verkleining van het productieproces, er nauwelijks wijzigingen zijn aangebracht in de functionaliteit van de videokaart.

Het werkgeheugen bestaat uit drie SDR-SDRAM dimms van 128 MB per stuk die op 100 MHz hun werk doen. Alhoewel de Via MVP3 chipset in principe ook dimms van 256 MB ondersteunt, gaat het door mij gebruikte moederbord niet verder dan dimms van maximaal 128 MB per stuk. Gelukkig is het totaal beschikbare geheugen van 384 MB meer dan voldoende om soepel met Windows NT4 om te kunnen gaan.