Big is beautiful: Dikke Bertha
Jiffy's huidige rekenbeest is ingebouwd in een joekel van een torenbehuizing, welke gelukkig is voorzien van een aantal wieltjes, aangezien deze anders met zijn forse gewicht van ongeveer 30 echte kilogrammen nauwelijks verplaatsbaar zou zijn. Dat zou technisch onderhoud weer behoorlijk lastiger maken en is dus niet echt wenselijk, vandaar dus de (standaard meegeleverde) wieltjes onder de kast! Vanwege zowel de omvang als het bijzonder forse gewicht heb ik mijn computer maar de naam 'Dikke Bertha' gegeven, vernoemd naar één van de zware stukken geschut welke de Duitsers in de Eerste Wereldoorlog in gebruik hadden. 'Stoeien met Dikke Bertha' vind ik zelf wat prozaïscher klinken dan 'sleutelen aan mijn hoofdcomputer', vandaar dus.
De behuizing stamt nog uit de tijd dat ik een K6-2/500 machine als hoofdcomputer in gebruik had, waarbij ik de (naamloze) behuizing speciaal had uitgezocht op z'n enorme uitbreidingsmogelijkheden (tien extern bereikbare 5.25" drivebays aan de voorzijde, vier interne 3.5" drivebays aan de achterzijde boven de voeding). In de loop van de tijd heb ik met het nodige sleutelwerk de behuizing wat specifieker aan mijn eisen aangepast. Enerzijds wilde ik de koeling verbeteren, anderzijds wilde ik proberen de geluidsproduktie zoveel mogelijk binnen de perken te houden.
Met het nodige slijp-, breek-, hak- en plakwerk is de behuizing dan ook geworden zoals ik hem hebben wilde: aan de achterzijde is de kast voorzien van één ventilator van 120 mm en twee van 80 mm (allen outtake), waarbij het gestanste traliewerk voor de ventilatoren met een dremeltje is weggeslepen en vervangen door een nieuw traliewerkje met beduidend minder turbulentie bij de uitlaatopeningen. De ventilatorpositie aan de voorzijde is verplaatst naar een horizontaal gecentreerde positie en is ook voorzien van een 120 mm ventilator (intake). In plaats van de opening aan de onderzijde van de voorkant is de opening nu rechtstreeks in het voorfront van de behuizing gemaakt, zodat minder stof wordt aangezogen. Beide typen ventilators zijn de beruchtste (HHP-)modellen van het merk Delta en kunnen op volle kracht enorme hoeveelheden lucht verplaatsen, maar weten daarbij ook een oorverdovende hoeveelheid lawaai te produceren. Omdat een dergelijke luchtverplaatsing niet alleen overdone is maar ook nog wordt gecombineerd met het geluidsvolume van een stofzuiger, heb ik de vier ventilatoren aangesloten op hun eigen driewegschakelaars welke zijn geplaatst in een vrije 5.25" drivebay. Daarbij kunnen de ventilatoren geheel worden uitgeschakeld of op halve- of volle kracht worden gezet. Standaard staan ze op 7 volt (dus halve kracht), waarbij ze zachtjes ruisend hun werk doen en daarbij voor een bijzonder effectieve koeling zorgen. Volle kracht wordt alleen gebruikt om de buren te imponeren...
Om het geluid dat door de apparatuur in de kast wordt geproduceerd zoveel mogelijk binnen de behuizing én binnen de perken te houden, heb ik mij ook nog beziggehouden met de geluidsisolatie van de kast. De kast is van zichzelf reeds behoorlijk stevig, maar een beetje extra versterking kon m.i. geen kwaad. De behuizing speelt bij de totale geluidsproduktie van een computer een dubbele rol: de geluidsproducerende bewegende onderdelen (harddisks, ventilatoren, DVD-drives) proberen uit alle macht hun (hoogfrequente) geluidsgolven búiten de behuizing te krijgen. Deze geluidsgolven gaan, voor zover ze niet worden opgevangen, dóór de behuizing heen. Anderzijds kunnen (laagfrequente) trillingen welke ook door deze apparaten worden opgewekt worden versterkt door het meeresoneren van de behuizing zelf. Hoogfrequente trillingen kun je verminderen door geluidsabsorberend materiaal in de computer te plaatsen. Daarbij moeten kieren en openingen in de behuizing zoveel als mogelijk is worden afgesloten aangezien dit type geluid bijzonder makkelijk 'ontsnapt'. Het resoneren van de behuizing kan worden tegengegaan door de grotere oppervlakken (zijwanden, boven- en onderzijde) te verzwaren met antidreunplaten. Hierbij is het veel minder van belang dat kieren worden afgesloten.
Beide principes heb ik ook toegepast op de door mij gebruikte torenbehuizing: de grote oppervlakken zijn voorzien van antidreunplaten (flexibele en zware kunststof platen), waarbij over deze platen aan alle zijden (inclusief voor en achterkant) schuimrubber matten van ongeveer 1,5 cm dik is geplaatst. Dit zorgt samen voor een zeer significante vermindering van het uitgestraalde geluid, waarbij echter wél rekening dient te worden gehouden met het feit dat ook warmte niet langer wordt uitgestraald (de radiatorfunktie van de kast is door de isolatie uiteraard sterk verminderd) en dus uitsluitend door middel van de door de ventilatoren opgewekte luchtstroom kan worden afgevoerd. Deze platen zorgen voor een niet onaanzienlijk deel van het totaalgewicht van de computer en zorgen ervoor dat Dikke Bertha verreweg de zwaarste computer in mijn 'rekencentrum' is.
De huidige inhoud van deze kolos bestaat uit een Asus M2N32-Workstation Pro moederbord met daarop een AMD Athlon X2 6400 processor met 8 GB ECC werkgeheugen. De processor is een vlotte 64 bits dualcore welke zijn werk doet op 3,2 GHz. Het moederbord is speciaal bedoeld voor workstations (dus geen normale desktop!) en heeft dan ook een enorm assortiment aan uitbreidingsmogelijkheden (10 SATA-II aansluitingen, twee maal PCIe 16, twee maal PCI-X en veel, veel meer). Het moederbord zelf is voorzien van een zeer stevige passieve koeling om er zorg voor te dragen dat de temperatuur van de chipset enigszins binnen de perken blijft.
Het beeldscherm (een knoeperd van een 27 inch Dell U2711 ter vervanging van een 19 inch Samsung Syncmaster 971P) wordt aangestuurd door twee Gigabyte GTX460 PCIe videokaarten met 1024 MB geheugen per stuk. De videokaarten werken in SLI om de prestaties daarmee te maximaliseren.
De bureaubladruimte is met een resolutie van 2560x1440 pixels enorm. Probleemloos is het mogelijk diverse vensters naast elkaar open te hebben staan zonder het overzicht te verliezen.
Als opslag wordt gebruik gemaakt van een tweetal Western Digital Blacks van 1 GB per stuk, terwijl de rest van de hardware bestaat uit een prehistorische 3.5" diskdrive, een antieke 100 MB zipdrive, een DVD-rom drive, een DVD-RW drive en nog wat kleiner grut. Dit alles wordt op gang gehouden door een uiterst capabele 850 watt voeding van Coolermaster (nadat een 750 watt exemplaar van Zalman de geest had gegeven).
Bertha bevatte hiervoor een Athlon XP 3000 processor, Asus A7N8X-E moederbord, 1 GB werkgeheugen en een 80 GB harddrive, welke thans zijn overgeplaatst naar mijn standaard testcomputer. Daarbij blijft de oude Windows 2000-installatie voorlopig nog intakt tot het moment dat Bertha in zijn huidige configuratie weer volledig softwarematig is ingericht.
Â
Bertha dualboot momenteel met Windows 7 Professional en Ubuntu en geldt daarmee voor mij als een overgangsmodel voor de besturingssoftware. Tot en met Windows 2000 heb ik de diverse Windowsvarianten altijd tot volle tevredenheid gebruikt. Bezwaren tegen de werkwijze van Windows begonnen bij mij naar boven te borrelen bij de introductie van Windows XP, welke bezwaren zich hebben versterkt bij de introductie van Windows Vista. Aangezien er nog een paar spellen zijn die ik op regelmatige basis speel (de Total War-serie) en Bertha voorzien is van een SLI-opstelling (waarvoor onder Windows 2000 geen ondersteuning is) viel er niet aan te ontkomen om uiteindelijk tóch Windows XP en, na de update van de harde schijven van 2x 250 GB naar 2x 1 GB, uiteindelijk Windows 7 te installeren en voor mijn hoofdsysteem af te stappen van 'good old' 2000. Voor al mijn normale computerbezigheden gebruik ik thans de laatste release van Ubuntu en start Windows uitsluitend op voor het 'af en toe een spelletje' gevoel.
De komende jaren zal Bertha (met geringe hardwarematige aanpassingen) in ieder geval als Jiffy's werkpaard op blijven treden.
Laatst aangepast (woensdag 01 februari 2012 09:53)
